سپاهانِ نویدکیا و نمایش یک تیم مدعی در یزد/ تیمی که دوباره سودای قهرمانی دارد

به گزارش خبرنگار تابناک از استان اصفهان، شروع هر فصل برای تیم‌های مدعی، همیشه شبیه یک آزمون شخصیت است. هنوز هماهنگی کامل شکل نگرفته، بازیکنان جدید در حال پیدا کردن جای خود هستند، ایده‌های مربی به زمان نیاز دارد و تیم‌ها معمولا از نظر بدنی و تاکتیکی به نقطه اوج نرسیده‌اند.

به همین دلیل، پیروزی در نخستین مسابقه را نباید صرفا با تعداد گل‌ها یا کیفیت نمایش در تمام ۹۰ دقیقه سنجید. گاهی ارزش یک برد در هفته اول، دقیقا به این است که تیم بتواند مسابقه‌ای سخت و پیچیده را مدیریت کند و در نهایت سه امتیاز را از زمین خارج از خانه با خود ببرد. سپاهان در یزد دقیقا چنین کاری انجام داد.

طلایی‌پوشان در یزد نشان دادند که برای عبور از روز‌های پرنوسان گذشته، پیش از هر چیز به ترکیبی از تجربه، کنترل بازی، توانایی تحمل فشار و استفاده از لحظه‌ها نیاز دارند؛ عناصری که می‌تواند سپاهان را از همان هفته‌های ابتدایی در قامت یکی از مدعیان جدی فصل قرار دهد.

سپاهانی‌ها بازی را بهتر آغاز کردند و از همان دقایق ابتدایی نشان دادند که قصد ندارند برای رسیدن به گل، منتظر اتفاقات تصادفی بمانند. ارسال محمدمهدی لطفی و ضربه سر رضا جعفری، موقعیت مهدی لیموچی و چند حمله دیگر نشان می‌داد که سپاهان برنامه مشخصی برای نزدیک شدن به دروازه چادرملو دارد. دروازه‌بان میزبان، حجت صدقی، هم چند بار با واکنش‌های خوب مانع از باز شدن دروازه تیمش شد و همین مسئله باعث شد سپاهان با وجود برتری نسبی، نیمه اول را بدون گل به پایان برساند.

این نکته مهم است؛ زیرا یکی از مشکلات رایج تیم‌های مدعی در هفته‌های نخست، تبدیل نشدن برتری به گل است. تیم موقعیت می‌سازد، اما با از دست رفتن چند فرصت، فشار روانی افزایش پیدا می‌کند و حریف اعتمادبه‌نفس بیشتری به دست می‌آورد. سپاهان اما اجازه نداد این اتفاق به یک بحران تبدیل شود. حتی زمانی که چادرملو در شروع نیمه دوم دو موقعیت جدی ساخت، تیم نویدکیا از هم نپاشید. اینجا یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های سپاهان در این مسابقه دیده شد: توانایی عبور از دقایق سخت بدون از دست دادن ساختار تیمی.

در واقع اگر بخواهیم یک چهره را به عنوان نماد این پیروزی انتخاب کنیم، شاید نام سیدحسین حسینی بیش از دیگران به ذهن برسد. دروازه‌بان باتجربه سپاهان در نیمه دوم دو واکنش مهم داشت و در دقایق پایانی نیز در موقعیت تک‌به‌تک، با خروج به‌موقع اجازه نداد چادرملو به گل تساوی برسد. این همان چیزی است که تیم‌های مدعی به آن نیاز دارند: وقتی مهاجمان گل نمی‌زنند یا تیم در بهترین وضعیت خود نیست، دروازه‌بان باید بتواند نتیجه را حفظ کند. سپاهان در یزد این پشتوانه را داشت.

از سوی دیگر، حضور احسان حاج‌صفی در چنین مسابقه‌ای اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. کاپیتان سپاهان در دقیقه ۷۷ پنالتی را با آرامش به گل تبدیل کرد؛ گلی که فقط قفل بازی را باز نکرد، بلکه وزن تجربه را در یکی از حساس‌ترین لحظات مسابقه به رخ کشید. سپاهان برای رسیدن به اهداف بزرگ خود در فصل جدید، بیش از هر چیز به همین ترکیب تجربه و کیفیت نیاز دارد. بازیکنانی که در لحظه فشار بتوانند تصمیم درست بگیرند و جوان‌ترها را نیز در مسیر مسابقه نگه دارند.

جالب اینکه گل اول سپاهان پس از بازبینی VAR و اعلام خطای علیرضا آرتا به دست آمد. آرتا در ادامه مسابقه نیز در دقایق پایانی با یک گل به خودی، اختلاف را دو برابر کرد. بنابراین اگر فقط به نتیجه نهایی نگاه کنیم، ممکن است این تصور شکل بگیرد که سپاهان با کمک اشتباهات مدافع چادرملو به برد رسیده است. اما چنین تحلیلی بخش مهم ماجرا را نادیده می‌گیرد: اشتباه حریف زمانی به فرصت تبدیل می‌شود که تیم مقابل توانایی حضور در منطقه خطر، فشار آوردن و استفاده از موقعیت را داشته باشد.

سپاهان تا دقیقه ۷۷ برای گل تلاش کرده بود، موقعیت ساخته بود، چند بار دروازه‌بان چادرملو را به واکنش واداشته بود و بعد از یک مقطع فشار میزبان، دوباره کنترل مسابقه را در اختیار گرفته بود. بنابراین پنالتی را باید محصول حضور مستمر در مناطق خطر دانست، نه صرفا یک هدیه اتفاقی. گل دوم هم اگرچه گل به خودی بود، اما از دل فشار سپاهان و ارسال از جناح راست شکل گرفت. این تفاوت مهمی است میان «بردن به دلیل اشتباه حریف» و «وادار کردن حریف به اشتباه».

محرم نویدکیا نیز در نخستین تجربه رسمی خود در این فصل، تصویری از سپاهان ارائه کرد که هنوز جای کار فراوان دارد، اما پایه‌های آن امیدوارکننده است. سپاهان قرار نیست در هفته اول به تیمی تبدیل شود که تمام ایده‌های سرمربی جدیدش را بی‌نقص اجرا کند. آنچه اهمیت دارد، این است که تیم در زمین نشانه‌هایی از نظم و کنترل داشته باشد و در لحظات حساس بتواند واکنش مناسبی نشان دهد.

حتی نکته‌ای که می‌تواند برای کادر فنی هشداردهنده باشد، در همین مسابقه دیده شد. چادرملو در آغاز نیمه دوم توانست دو موقعیت جدی ایجاد کند و سپاهان برای دقایقی تحت فشار قرار گرفت. خود نویدکیا نیز پس از مسابقه از مقطعی صحبت کرد که تیمش بازی را از دست داده بود. این بخش از مسابقه نشان می‌دهد سپاهان هنوز فاصله‌ای با تیم ایده‌آل سرمربی‌اش دارد و اگر در بازی‌های آینده مقابل تیم‌هایی با کیفیت هجومی بالاتر چنین دقایقی تکرار شود، ممکن است هزینه سنگین‌تری داشته باشد. اما نکته مثبت این است که تیم توانست از آن فشار عبور کند و نتیجه را حفظ کند.

یکی دیگر از نکات قابل توجه، بازگشت امید نورافکن به نقش هافبکی است؛ بازیکنی که در این پست می‌تواند به تعادل خط میانی سپاهان کمک کند. در تیمی که قرار است برای قهرمانی بجنگد، صرفا داشتن ستاره کافی نیست؛ بازیکنان باید در پازل تاکتیکی سرمربی نقش مشخص داشته باشند. سپاهان در فصل جدید با ترکیبی از بازیکنان باتجربه و نفراتی که قابلیت رشد و اثرگذاری بیشتر دارند، وارد رقابت شده و همین موضوع می‌تواند یکی از نقاط قوت تیم در ادامه فصل باشد.

البته نباید از یک مسابقه، نتیجه‌ای قطعی درباره آینده گرفت. سپاهان فصل گذشته را با فراز و نشیب‌هایی پشت سر گذاشت و تغییرات در کادر فنی و ترکیب بازیکنان نیز به این معناست که تیم برای رسیدن به ثبات، به زمان نیاز دارد. از طرف دیگر، چادرملو در این مسابقه به‌ویژه در مقاطعی نشان داد که می‌تواند برای حریفان دردسرساز باشد. حتی سرمربی این تیم پس از مسابقه تأکید کرد که تیمش زمانی که بازی را در اختیار گرفته بود، برای رسیدن به گل تلاش می‌کرد، اما اشتباهات تعیین‌کننده سرنوشت مسابقه را تغییر داد.

با این حال، آنچه سپاهان از یزد با خود به اصفهان برد، فقط سه امتیاز نبود؛ بلکه اعتمادبه‌نفسی بود که برای شروع یک پروژه تازه اهمیت زیادی دارد. محرم نویدکیا از همان ابتدا با فشار انتظارات بزرگی روبه‌رو است. سپاهان تیمی نیست که هوادارش با قرار گرفتن در میانه جدول راضی شود. این باشگاه همواره خود را در صف مدعیان می‌بیند و هر سرمربی که روی نیمکت طلایی‌پوشان می‌نشیند، دیر یا زود با یک سؤال اساسی مواجه می‌شود: آیا می‌تواند تیم را به جام برساند؟

پاسخ این سؤال البته امروز قابل ارائه نیست. لیگ تازه شروع شده و مسیر طولانی است. اما می‌توان گفت سپاهان نخستین قدم را درست برداشته است. برد خارج از خانه، کلین‌شیت، درخشش دروازه‌بان، گلزنی کاپیتان باتجربه و توانایی حفظ نتیجه در دقایق دشوار، مجموعه‌ای از نشانه‌های مثبت برای تیمی است که می‌خواهد دوباره به مرکز رقابت قهرمانی بازگردد.

حتی نحوه به ثمر رسیدن گل‌ها نیز یک پیام دارد. سپاهان در روزی که مهاجمانش نتوانستند گل بزنند، متوقف نشد. پنالتی را کاپیتان زد، دروازه‌بان نتیجه را حفظ کرد و فشار تیم در نهایت به گل دوم انجامید. این یعنی برای بردن، فقط به یک ستاره یا یک روش خاص وابسته نبود. چنین ویژگی‌ای در یک فصل فرسایشی می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد؛ زیرا قهرمانی در لیگ معمولا نه با درخشش‌های مقطعی، بلکه با جمع کردن امتیازهایی شکل می‌گیرد که در روزهای سخت به دست می‌آیند.

از این زاویه، برد سپاهان مقابل چادرملو را می‌توان یکی از باارزش‌ترین نتایج هفته نخست دانست؛ نه به این دلیل که سپاهان فوتبال بی‌نقصی ارائه کرد، بلکه به این دلیل که در یک مسابقه دشوار توانست راه پیروزی را پیدا کند. این تفاوت مهمی است. تیم‌های بزرگ همیشه زیبا و بی‌نقص برنده نمی‌شوند؛ گاهی بزرگ بودن یعنی وقتی بازی گره خورده، وقتی گل نمی‌رسد، وقتی حریف فشار می‌آورد و وقتی زمان علیه شماست، باز هم راهی برای بردن پیدا کنید.

سپاهان در یزد این راه را پیدا کرد. حالا اما آزمون اصلی تازه آغاز شده است. هفته اول می‌تواند نشانه باشد، اما معیار نیست. طلایی‌پوشان باید در هفته‌های آینده ثابت کنند که این پیروزی حاصل یک شب خوب نبوده و تیم نویدکیا واقعا ظرفیت تبدیل شدن به یک مدعی جدی را دارد. به‌خصوص که در ادامه، بازی‌های بزرگ‌تر و فشار رقابت با دیگر مدعیان، نقاط ضعف و قوت واقعی سپاهان را آشکار خواهد کرد.

با این وجود، شروع فصل برای سپاهان آن چیزی بود که یک تیم مدعی به آن احتیاج دارد: سه امتیاز خارج از خانه و بدون گل خورده. شاید فوتبال این تیم هنوز برای رسیدن به نسخه نهایی خود فاصله داشته باشد، اما فعلا مهم‌ترین کار را انجام داده است؛ سپاهان فصل را با برد آغاز کرد. برای تیمی که دوباره سودای قهرمانی دارد، این شروع کوچک نیست؛ این اولین پیام به رقبایی است که حالا باید سپاهانِ نویدکیا را جدی بگیرند.

انتهای پیام/